زن مشهدی در جراحی آب مروارید با اشتباه جراح چشمان خود را از دست داد.

کور شدن چشم زن مشهدی در اشتباه جراح! + جزییات

جزئیات کور شدن چشم زن مشهدی در اشتباه جراح! در ایرناک جزئیات کور شدن چشم زن مشهدی در اشتباه جراح! در ایرناک «چهار سال از عمل چشم چپم گذشته بود. سوزش های شدید آن کابوس هر شبم شده بود و هنگامی که سر بر روی بالش می گذاشتم به سراغم می آمد. تاری دید پیدا کرده بودم و تقریبا جایی را نمی دیدم. پسرم از پزشکی که چشمم را عمل کرده بود شکایت کرد. بعد از یک سال بالا و پایین رفتن از پله های دادسرا و اثبات نابینا شدنم در پی عمل جراحی آب مروارید، همه فهمیدند که من اسیر یک سهل انگاری شده ام و دیگر خبری از روزهای روشن گذشته ام نیست.»

تقریبا هر دو ماه یک بار با پسرم برای چکاپ به دکتر می رفتم. به قول پزشکان وضعیتم نرمال بود. وقتی پسرم برگه آزمایشم را به پزشکان نشان می داد آن ها با لبخند می گفتند:«حاج خانم، خدا را شکر همه چیز خوب است و مشکلی نیست.»

همه چیز خوب جلو می رفت تا اینکه آن روزهای بد به سراغم آمد. تاری دید پیدا کرده بودم و چشم چپم تقریبا جایی را نمی دید. یک روز که پسرم به خانه آمد موضوع را با او درمیان گذاشتم. چند روزی گذشت که به مطب دکتر ع، یکی از متخصصان چشم پزشکی در مشهد رفتیم. آقای دکتر بعد از معاینه کوتاهی به پسرم گفت:« تشخیص من آب مروارید است و چشم مادرتان باید عمل شود.»

با شنیدن کلمه عمل دلم هری پایین ریخت. عمل چشم معادلهمجهولی بود که من در این 6٠سال زندگی حتی یک مرتبه هم آن را تجربه نکرده بودم. می ترسیدم و علت ترسم را هم نمی دانستم. داخل ماشین نشستم تا پسرم داروهایم را بگیرد. پاییز بود هوا هم رو به سردی می رفت.

قطرات باران روی شیشه خودرو می افتادند و همان طور که مشغول تماشای رهگذران بودم ناگهان با خود گفتم:« عفت ترس ندارد، یک عمل ساده است. می گویند سرپایی است و اصلاً هیچی نمی فهمی. مرگ و زندگی هم که دست خدا است.» گرم حرف زدن با خودم بودم و متوجه حضور پسرم نشدم. پسرم با صدایی مهربان گفت:«مادر تا به حال کسی با عمل چشم نمرده است. نگران نباش من کنارت هستم.» حرف هایش آبی شد و آتش درونم را خاموش کرد.

پرده دوم:در اتاق عمل

دکتر ع مقداری دارو و قطره چشم برایم تجویز کرده بود و قرار شد چند هفته آن ها را استفاده و پس از آن مجدد به مطبش مراجعه کنم. خدا خیرش بدهد، پسرم هر روز می آمد قطره چشمم را می ریخت و دارویم را هم می داد. سه هفته گذشت و با پسرم به مطب دکتر مراجعه کردیم. در همان جلسه دکتر وقت عمل را مشخص کرد.هنوز ترس داشتم. روزها یکی پس از دیگری می گذشتند و من یک روز به موعد عمل نزدیک تر می شدم. شب قبل از عمل خوابم نبرد. ترس دست از سرم بر نمی داشت. آن شب دخترها، پسرها و نوه هایم به خانه ام آمده بودند. با اینکه عاشق این جور دورهمی ها و سر و صدای نوه هایم بودم، اما آن شب دل و دماغ نداشتم. به عکس همسر خدابیامرزم خیره شده بودم و گاهی با او حرف می زدم. صبح بود. مدارک و لوازمم را جمع کردم و با پسرم به بیمارستان رفتیم. یک پرستار لباس اتاق عمل را برایم آورد و آن را تنم کرد. بعد از آن مرا به سمت اتاق جراحی برد. پسرم تا نزدیک درِ اتاق عمل با من همراه شد اما پرستاران اجازه ورود به او ندادند. تنها شده بودم. دلم با این عمل نبود، البته تصحیح می کنم، دلم با این پزشک نبود. داروی بیهوشی را به من تزریق کردند و بعد از چند ثانیه به خوابی عمیق فرو رفتم.

پرده سوم:تاری ادامه دار چشم چپ

چشمم را باز کردم. دخترها و پسرهایم در کنارم ایستاده بودند. حس ضعف داشتم و به شدت گرسنه ام بود. تقریبا ترسم ریخته بود. اگر می گفتند باز هم قرار است چشمت را عمل کنیم دیگر ترسی برای رفتن به اتاق عمل نداشتم. چشمم را با یک قطعه باند پوشانده بودند و بر روی آن قطعه سفید رنگ نرمی که سوراخ های زیادی داشت، گذاشته بودند. فرزندانم برای اینکه حال روحی ام را عوض کنند، نوه هایم را به بیمارستان آورده بودند. می خواستم به جبران شب قبل که اصلا به آن ها توجه نکرده بودم، بلند شوم و با آنان بازی کنم اما سرم گیج می رفت و توان بلند شدن هم نداشتم.

چند ساعتی گذشته بود که دکتر به اتاقم آمد و باند چشم را باز کرد. به آرامی چشمم را بازکردم. همه چیز تار بود. دکتر یک خودکار مقابل چشمم گرفت و گفت:«حاج خانم این خودکار را می بینید؟» رفته رفته تصویر خودکار آبی رنگ بیک برایم شفاف شد و به دکتر گفتم می بینم.

دکتر به پسرم گفت:« اگر مادرتان سرگیجه ندارد می توانید مرخصش کنید.» بعد از چند ساعت به خانه برگشتیم. آن شب همه دور هم بودیم و حسابی از خجالت نوه هایم در آمدم. ١٠روز از عمل چشمم گذشته بود که یک شب از ناحیه چشم چپم سوزش شدیدی حس کردم. شدت سوزش به قدری بود که با پسرم تماس گرفتم و موضوع را به او گفتم. هر طور بود آن شب را به صبح رساندم و صبح به مطب دکتر رفتیم. پس از معاینه کوتاهی دکتر به پسرم گفت که لنزم جابه جا شده است و باید فوراً عمل شوم. چشم چپم رفته رفته تار شد و سوزش و دردش نیز بیشتر شد. مجدداً به اتاق عمل رفتم و جراحی شدم. بعد از جراحی به خانه برگشتم اما تأثیری نداشت.

پرده چهارم:شکایت از دکتر

روزها می گذشت و با این درد زندگی ام را می گذراندم. چشم چپم نابینا شده بود و تنها در مقابل نور شدید واکنش نشان می داد. چهار سال از این ماجرا گذشت و من چشم چپم را از دست دادم. عمل ساده ای که به قول برخی از پزشکان سرپایی بود و جای نگرانی نداشت، چشمم را از من گرفت. به پیشنهاد برادرم از دکتر شکایت کردیم و پرونده ام برای بررسی های کارشناسی در اختیار سازمان نظام پزشکی مشهد قرار گرفت. تحقیقات ادامه داشت تا اینکه رأی بدوی کمیسیون پزشکی صادر و مشخص شد که نابینا شدنم تقصیر پزشک معالجم بوده است . پس از مشخص شدن این ماجرا پرونده ام به دادسرای ناحیه٢ مشهد ارسال شد و بازپرس ملازمیان که قاضی ویژه رسیدگی به تخلفات پزشکی است، مسئول رسیدگی به آن شد. تحقیقات پرونده ادامه داشت، گاهی من و گاهی دکتر برای بیان توضیحاتی به دادسرا احضار می شدیم تا اینکه بعد از پیگیری های یک ساله قضایی رأی بدوی سازمان نظام پزشکی مبنی بر قصور پزشکی، محرز دانسته شد و پرونده با صدور کیفرخواست برای رأی نهایی در اختیار دادگاه کیفری ٢ مشهد قرار گرفت.

پرده آخر:محکومیت پزشک

دکتر همچنان معتقد بود که هیچ قصوری از جانب او صورت نگرفته است، برای همین پس از ارسال پرونده به دادگاه کیفری٢، پزشک متخصص به رأی صادره اعتراض کرد. اما کارشناسان بر اساس مستندات پزشکی و معاینات صورت گرفته پزشکی قانونی اعتراضش را مردود اعلام کردند و این پزشک متخصص را محکوم دانستند.

با پیگیری های مصرانه پسر و برادرم عاقبت رأی نهایی صادر و قصور پزشکی آقای دکتر محرز دانسته شد و این متخصص چشم به پرداخت ٢٢.5 درصد از دیه کامل محکوم شد.

پنج سال از این ماجرا می گذرد و پنج سال است که دیگر چشم چپ ندارم. برخی وقت ها دلم می گیرد و با خودم می گویم ای کاش پایم را به اتاق این دکتر متخلف نمی گذاشتم. اگر این پزشک متخصص کمی در کارش دقت می کرد شاید این اتفاق برایم نمی افتاد.


تاریخ : 97/04/21

rokna

بازدید : 108 بار
(0 رای)

نوشتن نظرات

توجه : ارسال پیام های توهین آمیز به هر شکل و با هر ادبیاتی دور از فرهنگ ایرانی ما است لذا از ارسال اینگونه پیام ها جدا خودداری فرمایید.


تصویر امنیتی